La solitudine della luna piena

solitudine

Μ´ ακτίνες ασημόχρωμες
απ´ το ολόγιομο φεγγάρι
έπλεξα στίχους στα μαλλιά σου
και κάθε λέξη φώτιζε
πότε τα χείλη σου, πότε το βλέμμα
κι ως η μορφή σου άλλαζε
έγραφε στην καρδιά μου αναμνήσεις
μια σελίδα, δέκα, ολάκερο βιβλίο
κι ως η μορφή σου άλλαζε
άλλαζε τη ζωή μου.

© N.Π.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: