Οι οδύνες του χρόνου

Ο χρόνος διαρκώς γεννά
ώρες, μέρες, χρόνια, στιγμές
μνήμες, όνειρα και πεθυμιές
κεφάλαια σκορπισμένα
στου βίου τούτου το βιβλίο.

Είμαστε μαζί κι ύστερα όχι
η ζήση μας σαν τον καπνό
λικνίζεται και κάνει κύκλους
μια μόνο λέξη, σπίθα μονάχη
και τ΄ όνειρο μένει ρημάδι.

Έσταξε ο τοίχος ένα δάκρυ
είχε χορτάσει οργασμούς
σημάδια παντού κι ένα άρωμα
υγρού κορμιού απομεινάρι
σαν ερινύα να πενθεί.

Ο χρόνος διαρκώς γεννά
θύμισες κι ηδονή χαμένη
κι ερώτων τρυφερούς βλαστούς
που τόχει η τύχη τους κι αυτοί
του χρόνου νάναι γέννημα.

Ο χρόνος διαρκώς γεννά
νεκρά ερωτικά ταξίδια.

© N.Π.

Δημήτρης Ζερβουδάκης: «Τ’ ανείπωτα»

Ε! ρε και νάξερα να χορεύω… με δυό στροφές θα κάρφωνα το χρόνο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: