Στίχοι γυμνοί

Η μήτρα του μυαλού μου γέννησε
δυο στίχους μεθυσμένους
τραβούν το δρόμο τους λοιπόν
κι άλλους στίχους γεννάνε
μήτε κανένα ρώτησαν
μήτε σε μένα ανήκουν
μα σαν παιδιά των στίχων μου
οφείλω τους να τ’αγαπώ
όμως πονάνε πιο πολύ
κι απ’ τους θλιμμένους στίχους μου
γιαυτό το πήρα απόφαση
στους στίχους λέξεις δε θα δίνω
κι έτσι γυμνοί κι αστόλιστοι
τραγούδι δε θα στήσουν
μόνο σα σκέψεις άστεγες
ήσυχα ήσυχα θα σβήνουν

Είναι η γνώση η ύστερη
υφάδι της παραφροσύνης

© N.Π.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: