Γευσιγνώστης της ανάμνησης

Κι όμως η θύμηση έχει συχνά γεύση ζαχαρωτού. Άλλες φορές πάλι όχι. Τι παράδοξο όμως! Όσο περισσότερη γλύκα αφήνει τόσο πιο πολύ σε ματαιώνει. Πήρα τις προάλλες μια στοίβα εικόνες από τη βιβλιοθήκη της μνήμης κι άρχισα να δοκιμάζω γεύσεις. Γέμισα τότε ερωτήματα και απορίες – σωστός καταιγισμός.

  1. Τι γίνεται όλο αυτό το υλικό μετά θάνατον;
  2. Μάλλον γίνεται σκόνη όπως κι εμείς…
  3. Τότε το πριν όπως και το μετά που θα γίνει με τη σειρά του πριν υπάρχουν μόνο στα εγκεφαλικά μας κύτταρα…
  4. Άρα μόνο οι συνέπειες του πριν υπάρχουν στο τώρα …
  5. Όμως αν είναι έτσι τότε το μετά είναι παγιδευμένο αφού κι αυτό για να υπάρξει έχει ανάγκη το τώρα που αποτελεί συνέπεια του χθες…

Διάολε! το παιχνίδι είναι στημένο…

Απλές ασκήσεις λογικής ακροβασίας στο παλκοσένικο του μυαλού μου.

© Ν.Π.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: